D Religion darf di vo mir us bhalte. Aber ig bruche di nümme.

I bruche di nümme.
Du darfsch jetze ga.
I weiss gar ned, obi di je ha brucht.
D Lüüt hei gseit, i bruchi di.
Aber d Lüüt hei äbe nid immer Recht.
U da hei si sech tüscht.
Me seit, weme bätti, de chönns si,
dass Gott eim ghöri.
Aber bätte het mir no nie gholfe.

Es paar säge, Gott sig äs Konstrukt vo de Menschä.
D Projektion vo de eigete Wünsch.
Vo de eigete Sehnsücht und Tröum.
Wes eim ned guet geit, de wünsche sech äbe vieli ä Gott.
Wonä söll hälfe. Wo söll da si für si.
Aber simer mal ehrlech:
Wär wünschti sech ä Gott, wener niemmer würd bruche.
Ig nid.
I möchti nid ständig Gott hinter mim Nacke wüsse.
I möchti nid ständig, dass i sire Schuld stah.
Will är mi ja so fescht würd liebä.

Nei, d Religion het viel Schadä agrichtet.
Und dr Mensch inäs ungsunds Abhängigkeitsdenkä gführt.
Aber jetzt isch gnueg. Usse us dere Unfreiheit.
Ufstah für sich sälber.

Für was stani? Wie wott ig läbe?
Die Frage stelle sech würklech.

D Religion darf Gott vo mir us bhalte.
Aber ig bruche di nümme.

Kommentar verfassen